Chudobczyce – Wspólnota Przetrwania
Autor: Cezary Ciszewski
Jadąc do Chudobczyc miałem przed oczami noclegownie Hagi i spotkanych tam polskich bezdomnych, którzy będąc na ulicy i często w tragicznym uzależnieniu nie chcieli wracać do Polski. Barka zapewniała im opiekę gdy wybiorą trzeźwe życie i program wychodzenia z bezdomności i nałogów. Pamiętając własne dylematy typu żyć czy pić, ćpać i kombinować, które zaczęły się właśnie w Holandii na początku lat 90 tych gdy tam żyłem, rozumiałem dlaczego tkwią w bagnie i nie mogą się ruszyć.
Wolontariusze i pracownicy Barki w Holandii opiekują się właśnie takimi ostańcami. Myślę, że liczba ocalonych przez ludzi z Barki Polaków, którym emigracja nie wyszła idzie w tysiące. Barka to organizacja NGO z 30 letnim stażem, która poprosiła mnie o film dokumentalny na temat ich podopiecznych. Podjąłem się sprawy bo czułem tu korzenie swego losu. Wiedziałem jak popada się na obczyźnie w destrukcje z nadmiaru i jak to wszystko smakuje w samotności.
Byłem emigrantem w Holandii między 90 a 96 rokiem i widziałem z bliska opisując niejednokrotnie dla Polskiego Radia i Radia Kolor jako korespondent polskich emigrantów. Widziałem jak rosną domy za holenderskie pieniądze i jak potem nie ma kto w nich mieszkać bo przez alkohol i narkotyki rozpadają się rodziny. Wtedy nie było Barki gdzie pogubieni mogą znaleźć opiekę i pozbierać się do nowego stary w życie albo zostać na wiele lat jak Janusz – 25 lat w Barce czy Andrzej 30 l. Barka działa w Hadze, Londynie, Berlinie i rozrasta się. Polscy bezdomni z całej Europy trafiają do kilku ośrodków Barki w Polsce.
Dotarłem do Chudobczyc i od samego początku dochodziło do mnie to, że lekiem na uzależnienie tych zajechanych facetów jest wyjście. Z samotności. Jest takie powiedzenie: „W samotności wszystko jest dozwolone”. Nie wiem czy zrozumiałem wszystkie warstwy tej maksymy ale jedną całkiem dobrze. Lekiem na uzależnienie jest wspólnota. A tu w Chudobczycach wszyscy musza pracować i działać rozwojowo dla dobra całej społeczności.
Janusz i Zdzisław zarządzają ekipą uprawiającą pomidory ekologiczne i biją rekordy sprzedaży na poznańskim targowisku. Trzech innych zarządza ośrodkiem wypoczynkowym nad pobliskim jeziorem prosperującym znakomicie. Sebastian z dwoma kumplami obsługuje owczarnie z której wełna i młode idą na sprzedaż co roku w coraz większej ilości.
Zapytałem każdego o historie życia przed i po. Statystycznie większość nie żałowała, że trafiła do Chudobczyc z wielu powodów. Obserwując jak spędzają wolny czas, z jaką emocją idą na posiłki, jak się czują w relacji ze zwierzętami oraz jak pracują przy uprawie warzyw zrozumiałem, że nie mają się źle. Najważniejsze jednak zrozumiałem na samym końcu.
Ich moc i sens zdrowienia idzie stąd, że mają dobrze funkcjonującą wspólnotę. Wszystko co zarobią idzie do wspólnej kasy i od tego ile jej jest zależy dobrobyt każdego jednego mieszkańca Barki. Kiedy byli w nałogu i za przestępstwa trafiali non stop do więzienia (niektórzy spędzili za kratami po 30 lat) byli wykorzystywani przez kolegów z załogi. Wspólne życie kończyło się zawsze katastrofą. A teraz jest gwarancją przetrwania. Gdy mieszkali w Holandii i zaczynali dobrze zarabiać prawie zawsze zaczynali robić sobie dobrze aż do zatracenia. W samotności rodziły się ich egocentryczne nałogi i samotność była ich więzieniem.
W Polsce w Chudobczycach czekała ekipa i życie dla innych żeby walczyć o siebie. I to jest najsilniejsze ze sprawdzonych na Barce leków na uzależnienia i toksyczną pustkę.
To jest historia i będzie film o nadziei wyjścia z narkotyków. Realnie osiągalnego ratunku z unicestwienia przez uczłowieczenie życiem we wspólnocie. Bo narkotyki lubią samotność w której wszystko jest dozwolone. Lubią nory samotnych ludzi, gdzie ukrywają się przed wstydem wobec tego co zrobili ze swoim życiem.
LINKI DO BARKI: